De consument draagt het meeste risico. Dat komt door een combinatie van hoe de sector is ingericht, hoe contracten werken en hoe faillissementsrecht werkt. Hieronder de belangrijkste redenen waarom consumenten vaak “het haasje” zijn.

Faillissementsrecht: consumenten staan bijna achteraan: Wanneer een keukenwinkel failliet gaat, wordt er een curator aangesteld door de rechtbank (bijv. via de Rechtspraak).

Bij een faillissement wordt geld in deze volgorde verdeeld: Belastingdienst, banken en pandhouders. Werknemers, leveranciers, consumenten met een aanbetaling. Consumenten vallen meestal in de categorie “concurrente schuldeisers”. Dat betekent dat ze vaak niets of maar een klein percentage terugkrijgen.

Aanbetalingen zijn vaak groot: In de keukenbranche is een aanbetaling van 20% tot 50% heel normaal.

Dat geld wordt vaak gebruikt voor: Bestellingen bij fabrikanten, operationele kosten, cashflow van de winkel. Als de winkel failliet gaat vóór levering, is dat geld vaak al uitgegeven. De winkel is vaak alleen een tussenpartij, Veel keukenzaken produceren de keuken niet zelf.

De keten ziet er meestal zo uit: Consument, keukenwinkel, fabrikant/leverancier, montagebedrijf. Als de winkel failliet gaat: De fabrikant heeft geen contract met jou, de monteur vaak ook niet, service en garantie lopen via de winkel.

Dus je staat juridisch met lege handen. Garantie en service verdwijnen. Garantie is juridisch gekoppeld aan de verkoper.

Als de verkoper failliet is: Garantie verdwijnt praktisch, servicecontracten vervallen, onderdelen zijn soms nog wel via fabrikanten te krijgen, maar je moet zelf alles regelen en betalen. En het nadeel is dat consumenten vaak niet rechtstreeks bij de fabriek kunnen aankloppen, daarnaast weigeren andere keukenzaken op te staan, u hebt immers daar niets gekocht. Dus men steekt geen moeite en tijd in een consument die elders een keuken heeft aangekocht. Kopers risico zegt men dan.

De sector heeft veel faillissementen: De keukenbranche kent relatief veel faillissementen door: Hoge showroomkosten, dure voorraden, veel concurrentie, marges die onder druk staan. En personeel kosten.

Voorbeelden van ketens die failliet gingen zijn o.a.: Hans Verkerk keukens en Horn keukens (doorstart na verkoop in verleden) en wederom failliet.

Bij doorstarts verdwijnen oude verplichtingen vaak. Consumentenbescherming is beperkt. Er zijn wel organisaties zoals: Consumentenbond, CBW-erkend. Echter daar kun je niet veel van verwachten.

Maar: Niet elke keukenwinkel is CBW aangesloten, en faillissement valt vaak buiten garantie. CBW biedt bijvoorbeeld wel regels zoals: Maximaal 15% aanbetaling (daar staat men garant voor) en een optie voor een geschillenregeling. Maar geen volledige bescherming bij faillissement.

Waarom het probleem blijft bestaan. De sector werkt zo omdat,  aanbetalingen nodig zijn voor cashflow, keukens maatwerk zijn (roept men), de winkel vooral een verkooporganisatie is. Daardoor ligt het financiële risico bij de consument.

Wat consumenten kunnen doen om risico te beperken:

Koop bij een CBW-erkend winkel.

Betaal met creditcard (chargeback mogelijk).

Doe zo laag mogelijke aanbetaling.

Betaal pas volledig na levering.

Check de financiële gezondheid van de winkel (KvK, reviews).

Interessant detail: in Nederland wordt al jaren gediscussieerd of aanbetalingen in de keukenbranche via een derdenrekening of escrow moeten lopen. Dat zou het probleem grotendeels oplossen, maar dat is helaas nog niet verplicht.

Dit is nog een extra reden om, wanneer je dit leest, Keukenkennis.com zorgvuldig door te nemen. Wij laten PREMIUM zien hoe je problemen kunt voorkomen, kennis kunt vergaren, de beste prijzen kunt krijgen en de risico’s kunt verkleinen.